14 Χρόνια Μετά..

Αν η αξία ενός ανθρώπου αναγνωρίζεται από την μνήμη των αντιπάλων τότε η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τον Νώντα είναι οι μνήμες σπουδαίων αντιπάλων όπως του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου, αρχηγού του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Το απόσπασμα είναι του κυρίου Λευτέρη Ελευθερίου :

Τον πήρε το στοιχείο του
22 | 6 | 2010 23:51 - Πόλο

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου τιμά τη μνήμη του Νώντα Σαμαρτζίδη, 14 χρόνια μετά.

Ο Νάσος Γαλακτερός καθόταν και διάβαζε τη συνέντευξη του Ντράζεν Πέτροβιτς στο «Τρίποντο», στις 7 Ιουνίου του 1993, όταν άκουσε ότι σκοτώθηκε, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε μία λεωφόρο του Μονάχου. Στις 22 Ιουνίου του 1996, στη Σερβία, στο πλαίσιο του Βαλκανικού πρωταθλήματος, οι πολίστες της Εθνικής ομάδας πίστεψαν, σίγουρα, ότι κάποιος τους κάνει πλάκα. Μα είναι δυνατόν να πνίγηκε ο Νώντας Σαμαρτζίδης;

Κι όμως ήταν. Ήταν δυνατό και εξόχως σοκαριστικό, σαν τα νερά της Επιδαύρου να χρωστούσαν μία παράσταση στο αρχαίο θέατρό της. Ο Νώντας Σαμαρτζίδης, ένας άντρας με τα όλα του, όπως θυμάται ο αρχηγός του Ολυμπιακού, Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, που μνημονεύει έναν από τους σπουδαιότερους παίκτες του ελληνικού πόλο, 14 χρόνια μετά τον θάνατό του στα 31 του χρόνια. Ο Σαμαρτζίδης της άλλης πλευράς του Πειραιά, του Εθνικού, αλλά και αρχηγός της Εθνικής ομάδας, μέχρι την αποχώρησή του, είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων, ακόμα και των αντίπαλων, οι οποίοι τον θεωρούσαν ένα υπερφυσικό θηρίο και ήταν. Οι ιστορίες του έχουν καταγραφεί και παραμένουν μοναδικές: η μπουνιά, πάνω στη φάση, στον Κυριάκο Γιαννόπουλο, το εξάρθρωμα που έπαθε ο τερματοφύλακας της Χίου, Νίκος Χριστοφορίδης, στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο από ένα σουτ του φορώντας το σκουφάκι του Αρη, το πρωτάθλημα του 1994 και το παράδοξο τέλος από την Εθνική ομάδα, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1995, στη Βιέννη, όταν ζήτησε την άδεια για να πάει να δει τον φίλο του, Θοδωρή Καλακόνα, σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας της Αυστρίας, αλλά ο Δημήτρης Σαρακατσάνης δεν τον άφησε. Ανύποπτα, μετά από 319 συμμετοχές με το σκουφάκι με το εθνόσημο, ο Σαμαρτζίδης σταμάτησε την καριέρα του στην Εθνική, έχοντας δύο συμμετοχές σε ολυμπιακά τουρνουά και παίζοντας τον δικό του ρόλο στην πιο επιτυχημένη γαλανόλευκη σε ομαδικό σπορ, τουλάχιστον με μέτρο της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Επειδή είναι πολύ πιο εύκολο να το παίζεις σοφιστικέ από το να είσαι πραγματικό αρσενικό, ο Σαμαρτζίδης είχε πρόβλημα επικοινωνίας. Ένας σχεδόν αγροίκος, σαν Άντονι Κουίν στο «La Strada», αλλά με ελληνική σφραγίδα, σαν γλεντζές που μπορούσε να έχει αυτήν τη διάθεση της ζεμπεκιάς όλη μέρα. Είτε ως πολίστας, μέσα στο νερό, είτε έξω από αυτό, ο Σαμαρτζίδης ήταν ενέργεια απελευθερωμένη. Με χέρια που θυμίζουν δαγκάνες, με πλάτη που θα έπρεπε να φορολογείται ως οικοδομικό τετράγωνο και με μέση βέρα, ένα σωματικό θαύμα που, εκτός των άλλων, ήταν και τρομερός πολίστας. «Ήταν ο πρώτος all around πολίστας», θυμάται ο Χατζηθεοδώρου, που δεν διστάζει να πει ότι πήρε πολλά στοιχεία από τον Σαμαρτζίδη και την εξοικείωσή του σε κάθε θέση που του ζητούσε ο προπονητής να παίξει, για να βελτιώσει και ο ίδιος το παιχνίδι του. Ο Χατζηθεοδώρου δεν συνέπεσε στα χρόνια του Σαμαρτζίδη, αλλά τον συνάντησε ως αντίπαλο στους πρώτους τελικούς του, το 1996 και βρισκόταν στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα, στη Σερβία, παρέα με τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες της Εθνικής, όταν πληροφορήθηκαν τα δυσάρεστα μαντάτα. Μία ειρωνεία της ζωής, όπως συμφώνησε ο αρχηγός του Ολυμπιακού ότι ήταν εκείνο το μαντάτο, το απίστευτη νέο, που έφερνε τα θαλασσινά νερά να τον κρατάνε κάτω, σαν το απέραντο γαλάζιο να μην συμπίπτει με τη γνώμη που όλοι είχαν για εκείνον, ακόμα και ο εαυτός του. Μα είναι δυνατόν να πνίγηκε ο Νώντας Σαμαρτζίδης;

Το «Σαμαρτζίδης Καπ» συνεχίζει να διεξάγεται προς τιμή του ένδοξου αρχηγού της Εθνικής, του ακατάβλητου αρχηγού του Εθνικού, του πολίστα με το σκουφάκι με το νούμερο τρία και του δύτη, για την επίκληση στην τελευταία ιδιότητά του. Της εμβληματικής φυσιογνωμίας, όπως τον αποκάλεσε ο Χατζηθεοδώρου, που θεωρήθηκε ένας από τους περισσότερο δυνατούς Ελληνες αθλητές. Ο Σαμαρτζίδης ήταν κολυμβητής πριν το γυρίσει στην υδατοσφαίριση και μάλιστα από τους λίγους. Ήταν τόσο δυνατός στο νερό και κινούταν τόσο γρήγορα, που προλάβαινε την μπάλα στην έναρξη ενός ματς κολυμπώντας με πεταλούδα, τη στιγμή που ο αντίπαλος πολίστας κολυμπούσε με ελεύθερο. Για αυτό, άλλωστε και πανηγύρισε με τον Άρη πέντε Πανελλήνια Πρωταθλήματα και με τον Εθνικό δύο πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδος, ενώ έλαβε μέρος και έπαιξε σημαντικό ρόλο σε έναν εκ των συγκλονιστικότερων αγώνων του ελληνικού πόλο: στη ζαριά των πέναλτι το 1994, κόντρα στον Ολυμπιακό, όταν πέτυχε το τελευταίο πέναλτι του Εθνικού και απέκρουσε, έπειτα, την προσπάθεια του Χατζή ο Πάτρας. Επαιξε σε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1991, 1994), σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1987, 1993) και τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1987, 1991, 1993, 1995).

Λευτέρης Ελευθερίου