Νώντας Σαμαρτζίδης

14 Χρόνια Μετά..

2010-06-23T01:58:00.001-07:00

Αν η αξία ενός ανθρώπου αναγνωρίζεται από την μνήμη των αντιπάλων τότε η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τον Νώντα είναι οι μνήμες σπουδαίων αντιπάλων όπως του Θοδωρή Χατζηθεοδώρου, αρχηγού του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Το απόσπασμα είναι του κυρίου Λευτέρη Ελευθερίου :

Τον πήρε το στοιχείο του
22 | 6 | 2010 23:51 - Πόλο

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου τιμά τη μνήμη του Νώντα Σαμαρτζίδη, 14 χρόνια μετά.

Ο Νάσος Γαλακτερός καθόταν και διάβαζε τη συνέντευξη του Ντράζεν Πέτροβιτς στο «Τρίποντο», στις 7 Ιουνίου του 1993, όταν άκουσε ότι σκοτώθηκε, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε μία λεωφόρο του Μονάχου. Στις 22 Ιουνίου του 1996, στη Σερβία, στο πλαίσιο του Βαλκανικού πρωταθλήματος, οι πολίστες της Εθνικής ομάδας πίστεψαν, σίγουρα, ότι κάποιος τους κάνει πλάκα. Μα είναι δυνατόν να πνίγηκε ο Νώντας Σαμαρτζίδης;

Κι όμως ήταν. Ήταν δυνατό και εξόχως σοκαριστικό, σαν τα νερά της Επιδαύρου να χρωστούσαν μία παράσταση στο αρχαίο θέατρό της. Ο Νώντας Σαμαρτζίδης, ένας άντρας με τα όλα του, όπως θυμάται ο αρχηγός του Ολυμπιακού, Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, που μνημονεύει έναν από τους σπουδαιότερους παίκτες του ελληνικού πόλο, 14 χρόνια μετά τον θάνατό του στα 31 του χρόνια. Ο Σαμαρτζίδης της άλλης πλευράς του Πειραιά, του Εθνικού, αλλά και αρχηγός της Εθνικής ομάδας, μέχρι την αποχώρησή του, είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων, ακόμα και των αντίπαλων, οι οποίοι τον θεωρούσαν ένα υπερφυσικό θηρίο και ήταν. Οι ιστορίες του έχουν καταγραφεί και παραμένουν μοναδικές: η μπουνιά, πάνω στη φάση, στον Κυριάκο Γιαννόπουλο, το εξάρθρωμα που έπαθε ο τερματοφύλακας της Χίου, Νίκος Χριστοφορίδης, στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο από ένα σουτ του φορώντας το σκουφάκι του Αρη, το πρωτάθλημα του 1994 και το παράδοξο τέλος από την Εθνική ομάδα, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1995, στη Βιέννη, όταν ζήτησε την άδεια για να πάει να δει τον φίλο του, Θοδωρή Καλακόνα, σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας της Αυστρίας, αλλά ο Δημήτρης Σαρακατσάνης δεν τον άφησε. Ανύποπτα, μετά από 319 συμμετοχές με το σκουφάκι με το εθνόσημο, ο Σαμαρτζίδης σταμάτησε την καριέρα του στην Εθνική, έχοντας δύο συμμετοχές σε ολυμπιακά τουρνουά και παίζοντας τον δικό του ρόλο στην πιο επιτυχημένη γαλανόλευκη σε ομαδικό σπορ, τουλάχιστον με μέτρο της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Επειδή είναι πολύ πιο εύκολο να το παίζεις σοφιστικέ από το να είσαι πραγματικό αρσενικό, ο Σαμαρτζίδης είχε πρόβλημα επικοινωνίας. Ένας σχεδόν αγροίκος, σαν Άντονι Κουίν στο «La Strada», αλλά με ελληνική σφραγίδα, σαν γλεντζές που μπορούσε να έχει αυτήν τη διάθεση της ζεμπεκιάς όλη μέρα. Είτε ως πολίστας, μέσα στο νερό, είτε έξω από αυτό, ο Σαμαρτζίδης ήταν ενέργεια απελευθερωμένη. Με χέρια που θυμίζουν δαγκάνες, με πλάτη που θα έπρεπε να φορολογείται ως οικοδομικό τετράγωνο και με μέση βέρα, ένα σωματικό θαύμα που, εκτός των άλλων, ήταν και τρομερός πολίστας. «Ήταν ο πρώτος all around πολίστας», θυμάται ο Χατζηθεοδώρου, που δεν διστάζει να πει ότι πήρε πολλά στοιχεία από τον Σαμαρτζίδη και την εξοικείωσή του σε κάθε θέση που του ζητούσε ο προπονητής να παίξει, για να βελτιώσει και ο ίδιος το παιχνίδι του. Ο Χατζηθεοδώρου δεν συνέπεσε στα χρόνια του Σαμαρτζίδη, αλλά τον συνάντησε ως αντίπαλο στους πρώτους τελικούς του, το 1996 και βρισκόταν στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα, στη Σερβία, παρέα με τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες της Εθνικής, όταν πληροφορήθηκαν τα δυσάρεστα μαντάτα. Μία ειρωνεία της ζωής, όπως συμφώνησε ο αρχηγός του Ολυμπιακού ότι ήταν εκείνο το μαντάτο, το απίστευτη νέο, που έφερνε τα θαλασσινά νερά να τον κρατάνε κάτω, σαν το απέραντο γαλάζιο να μην συμπίπτει με τη γνώμη που όλοι είχαν για εκείνον, ακόμα και ο εαυτός του. Μα είναι δυνατόν να πνίγηκε ο Νώντας Σαμαρτζίδης;

Το «Σαμαρτζίδης Καπ» συνεχίζει να διεξάγεται προς τιμή του ένδοξου αρχηγού της Εθνικής, του ακατάβλητου αρχηγού του Εθνικού, του πολίστα με το σκουφάκι με το νούμερο τρία και του δύτη, για την επίκληση στην τελευταία ιδιότητά του. Της εμβληματικής φυσιογνωμίας, όπως τον αποκάλεσε ο Χατζηθεοδώρου, που θεωρήθηκε ένας από τους περισσότερο δυνατούς Ελληνες αθλητές. Ο Σαμαρτζίδης ήταν κολυμβητής πριν το γυρίσει στην υδατοσφαίριση και μάλιστα από τους λίγους. Ήταν τόσο δυνατός στο νερό και κινούταν τόσο γρήγορα, που προλάβαινε την μπάλα στην έναρξη ενός ματς κολυμπώντας με πεταλούδα, τη στιγμή που ο αντίπαλος πολίστας κολυμπούσε με ελεύθερο. Για αυτό, άλλωστε και πανηγύρισε με τον Άρη πέντε Πανελλήνια Πρωταθλήματα και με τον Εθνικό δύο πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδος, ενώ έλαβε μέρος και έπαιξε σημαντικό ρόλο σε έναν εκ των συγκλονιστικότερων αγώνων του ελληνικού πόλο: στη ζαριά των πέναλτι το 1994, κόντρα στον Ολυμπιακό, όταν πέτυχε το τελευταίο πέναλτι του Εθνικού και απέκρουσε, έπειτα, την προσπάθεια του Χατζή ο Πάτρας. Επαιξε σε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1991, 1994), σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1987, 1993) και τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1987, 1991, 1993, 1995).

Λευτέρης Ελευθερίου

Βασίλης Σκουντής - Sportime

2007-02-26T00:53:00.000-08:00

Ενα ρέκβιεμ για τον Νώντα
24/2/2007 12:19
Ο Επαμεινώνδας των Θηβών ήταν ειλικρινής, ανιδιοτελής, ανδρείος και άφοβος.
Οταν επιχείρησε να καταλάβει τη Σπάρτη, στη γέφυρα του Ευρώτα, ο Αγησίλαος υποκλίθηκε με θαυμασμό ενώπιόν του: «Ω, συ άνδρα, των μεγάλων έργων».
Αργότερα ο Ρωμαίος Κικέρων τον χαρακτήρισε ως το μεγαλύτερο άνδρα που είχε αναδείξει ποτέ η Ελλάδα...
Στα... highlights της 58χρονης ζωής του μνημονεύονται ο ηρωισμός με τον οποίο έσωσε τη ζωή του τραυματία φίλου του Πελοπίδα, η επινόηση της «λοξής φάλαγγας» και οι επικές νίκες του επί των Λακεδαιμονίων και των λοιπών συνασπισμένων Ελλήνων στα Λεύκτρα και στη Μαντινεία.
Στη μάχη της Μαντινείας ο ηγέτης της Θήβας τραυματίστηκε βαριά από δόρυ κι όταν του ανήγγειλαν τη νίκη, τότε το έβγαλε από την πληγή και ξεψύχησε ευτυχισμένος...
Λίγο προτού αφήσει την τελευταία πνοή του πρόλαβε να πει τρεις κουβέντες. Η πρώτη ότι «αφήνω δύο αθάνατες θυγατέρες, τις νίκες στα Λεύκτρα και στη Μαντινεία».
Η δεύτερη ότι «έζησα αρκετά». Και η τρίτη ότι «πεθαίνω ανίκητος».
Ο Επαμεινώνδας των Σερρών ήταν tale quale ο εκ Θηβών. Ντόμπρος, αγνός, γενναίος και ατρόμητος σε όλες τις μάχες. Αληθινός μάγκας μιας άλλης εποχής...
Οταν έφυγε, άφησε πίσω του μια μεγάλη νίκη: το τελευταίο (πριν από το περσινό) πρωτάθλημα του Εθνικού, που έμεινε στοιχειωμένο δώδεκα χρόνια και γι’ αυτό του το αφιέρωσαν τον περασμένο Μάιο ο Βλοντάκης, ο Κοκκινάκης και ο Μάζης...
Δεν έζησε αρκετά, όμως. Τον κατάπιε το νερό στα 31 του χρόνια...
Θαρρώ πως μολονότι γνώρισε ήττες στο γουότερ πόλο, στην πραγματικότητα πέθανε ανίκητος...
Αλλά τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, το ρήμα της προηγούμενης πρότασης πρέπει να διαγραφεί: ο Νώντας δεν πέθανε.
Ο Σαμαρτζίδης απλώς κρύφτηκε εκείνο το απόγευμα στο βυθό της Παλαιάς Επιδαύρου και συνεχίζει να παίζει γουότερ πόλο με τους δράκους, τις νεράιδες και τα υπόλοιπα όντα της αγαπημένης του θάλασσας...
Ο Νώντας απλώς λείπει. Κι επειδή λείπει, κάθε χρόνο η Ελληνική Κολυμβητική Ομοσπονδία διοργανώνει ένα τουρνουά με το όνομά του.
Το Σαμαρτζίδης Cup του 2007 με τη συμμετοχή των εθνικών ομάδων ανδρών της Ελλάδας, της Σερβίας, της Ισπανίας και της Ρωσίας άρχισε χθες, συνεχίζεται σήμερα και ολοκληρώνεται αύριο στο παλιό άντρο του Νώντα: στο κολυμβητήριο του Πειραιά.
Σε εκείνα τα νερά που τα εξουσίαζε με όλο το κορμί του, όπως ο Ποσειδώνας τα διαφέντευε με την τρίαινά του...
Ο Νώντας δεν ήταν ο πιο δυνατός παίκτης που εμφανίστηκε στα χρονικά της ελληνικής υδατοσφαίρισης. Ηταν ο πιο δυνατός αθλητής στη σύγχρονη ελληνική ιστορία!
Μάλλον ο πιο δυνατός, μαζί με τον παλαιστή Γιώργο Ποζίδη...
Το κορμί του ήταν σκέτο άγαλμα. Τεράστια πλάτη, μικρή μέση, χέρια σαν κουπιά και τετρακέφαλοι βγαλμένοι από τα τετράδια της ιχνογραφίας!
Βούταγε στην πισίνα, πήγαινε με μέση και πόδια πεταλούδας και πρόφταινε εκείνους που κολυμπούσαν έξω με χεριές και ποδιές του ελεύθερου!
Τους προλάβαινε και τους έπαιρνε την μπάλα μέχρι να πουν κύμινο!
Ο Σαμαρτζίδης είχε υπερφυσική δύναμη, αλλά πάνω απ’ όλα μεγάλη ψυχή. Επίσης αγνοούσε τον κίνδυνο και δεν τον έσκιαζε φοβέρα καμιά...
Στους τελικούς του ’94 κάποιος οπαδός του Ολυμπιακού τον έβρισε. Ο Νώντας, που εκείνη τη στιγμή καθόταν στον πάγκο, πέταξε το μπουρνούζι και σκαρφάλωσε σαν αγριόγατα από την τσιμεντένια κολόνα στην εξέδρα.
Για ένα λεπτό πλακωνόταν μόνος του με εκατό άτομα. Ορμούσαν πάνω του τα... στίφη και όχι μόνο τα απέκρουε, αλλά βάραγε κιόλας στο ψαχνό.
Δύο χρόνια αργότερα, στον τελευταίο τελικό της καριέρας του (πάλι με τον Ολυμπιακό), πήγε να μαρκάρει τον Γιαννόπουλο στην περιφέρεια και πάνω στις χεριές τού έριξε μια μπουνιά και του κατέβασε ολόκληρη τη μούρη!
Στον πυθμένα του κολυμβητηρίου του Πειραιά πρέπει να βρίσκεται ακόμη ένα ρουθούνι του Κυριάκου!
Μερικά χρόνια νωρίτερα, σε ένα ματς του Αρη με τη Χίο στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο, εξελίχθηκε μια από τις πιο συναρπαστικές φάσεις στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος.
Και μια από τις πιο brutal! O Νώντας σούταρε τόσο δυνατά από τα έξι μέτρα, που ο Χιώτης τερματοφύλακας, Νίκος Χριστοφορίδης, στην προσπάθειά του να αποκρούσει έπαθε εξάρθρωμα σε ολόκληρο το χέρι...
Τον συνάντησα πριν από λίγο καιρό και μου είπε ότι, όταν πιάνουν τα κρύα, τον πονάει ακόμη! Ευτυχώς είναι γιατρός και ξέρει τι αλοιφές να βάζει!
Ο Νώντας ήταν ταύρος και δεν ορρωδούσε προ μηδενός! Είχε αναγάγει το vivere pericolosamente σε επιστήμη από πιτσιρικάς που άρχισε να κολυμπάει στον Αρη Θεσσαλονίκης...
Κι από τότε που άφηνε τους φίλους του να τρώνε τη σκόνη του στις κόντρες με τις μηχανές!
Η κακιά ώρα στην Επίδαυρο, το τελευταίο πέναλτι και το κόστος μιας φιλίας...
Υπερεκτιμούσε γενικώς τη δύναμη και όλες τις υπερφυσικές ικανότητές του. Δεν τον είχαν προδώσει ποτέ, αλλά ήρθε εκείνη η κακιά ώρα...
Στις 22 Ιουνίου 1996 ο Νώντας πήρε τη γυναίκα του (επίσης πολίστρια του Εθνικού) Ντίνα και ένα φιλικό ζευγάρι τους και πήγαν εκδρομή στην Αργοναυπλία...
Του άρεσαν εκείνα τα νερά του Νώντα και βουτούσε συχνά με τις μπουκάλες και το ψαροντούφεκό του...
Εκείνη τη μέρα τα νερά τον κράτησαν κάτω. Μάταια η Ντίνα, ο Νίκος Ξυλούρης και η (επίσης πολίστρια και τώρα δημοσιογράφος) Δώρα Ιωαννίδου τον περίμεναν να αναδυθεί...
Ο Σαμαρτζίδης τούς... έστησε κι έμεινε εκεί για να ανακαλύψει τον υδάτινο κόσμο που λάτρευε...
Μια ζωή πήγαινε με τη βελόνα στο κόκκινο. Μέσα κι έξω από το νερό. Ηταν απρόβλεπτος και ικανός να αναποδογυρίσει τον κόσμο και να τα βάλει με πενήντα λιοντάρια κι άλλους τόσους ελέφαντες, αν αισθανόταν ότι τον πειράζουν...
Αυθόρμητος, έλεγε πάντοτε αυτό που σκεπτόταν και πίστευε, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Γι’ αυτό, όσοι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το σκεπτικό του ή να αποδεχτούν την αγνότητά του, τον έλεγαν κυκλοθυμικό.
Στην πραγματικότητα ήταν ο εαυτός του. Ο Νώντας...
Με τον Αρη ο Σαμαρτζίδης κατέκτησε πέντε χρυσά μετάλλια στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα κολύμβησης και έπαιξε σε έναν τελικό Κυπέλλου.
Με τον Εθνικό πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδος, εικονογραφώντας το πιο συγκλονιστικό θρίλερ στα χρονικά του αθλήματος: τον τρίτο τελικό του ’94, όταν μετά την κανονική διάρκεια και την παράταση ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι.
Στο τελευταίο του Εθνικού, γιατί το τελευταίο του Ολυμπιακού (Χατζής) το απέκρουσε ο Πάτρας.
Για δέκα χρόνια ο Σαμαρτζίδης αποτελούσε έναν από τους βασικότερους πυλώνες του ελληνικού πόλο. Κληρονόμησε από τον Σταθάκη το σκουφάκι με το Νο 3 και το κουμάντο του Εθνικού και από τον Γιαννόπουλο το αρχηγιλίκι στην Εθνική ομάδα.
Ο Νώντας έπαιξε 319 φορές στην Εθνική και συμμετείχε σε δύο Ολυμπιακά Τουρνουά (1988, 1992), δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1991, 1994), δύο Παγκόσμια Κύπελλα (1987, 193) και τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1987, 1991, 1993, 1995).
Η καριέρα του στην Εθνική διακόπηκε πρόωρα, άδοξα και άδικα το 1995, στη Βιέννη. Ο συμπαίκτης και αδερφικός φίλος του Θοδωρής Καλακόνας αρρώστησε και διακομίστηκε στο νοσοκομείο.
Ο Νώντας ζήτησε άδεια από τον αρχηγό της αποστολής για να φύγει από το ξενοδοχείο και να επισκεφτεί τον Καλακόνα. Για έναν αδιευκρίνιστο λόγο, ο Δημήτρης Σαρακατσάνης δεν του το επέτρεψε...
Ο Σαμαρτζίδης έκανε αυτό που όριζε η καρδιά του και το πλήρωσε με αποκλεισμό από την ομάδα, μεσούντος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Παρέμεινε στη Βιέννη θεατής...
Προτίμησε να ρισκάρει μια καριέρα για να σώσει (όπως ο Επαμεινώνδα των Θηβών με τον Πελοπίδα) μια φιλία. Εχασε το σκουφάκι του στην Εθνική, αλλά κέρδισε την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά του.
Στο μνήμα του αρχαίου Επαμεινώνδα έβαλαν μια περικεφαλαία και μια ασπίδα που απεικόνιζε το δράκοντα...
Στο δικό του, άφησαν το σκουφάκι με το Νο 3 και μια μπάλα του γουότερ πόλο.
Αν έγραφαν κάτι, πέρα από το όνομά του, θα έφτανε μια λέξη: ελεύθερος!
Βασίλης Σκουντής

Βιογραφία

2006-05-24T07:33:00.000-07:00

ΑΡΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ & ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

Ο Νώντας, γεννήθηκε στις Σέρρες, στις 9 Σεπτεμβρίου 1965.

Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου η πρώτη του αθλητική διαδρομή, διαγράφεται στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Ξεκινά από τα κολυμβητικά τμήματα του συλλόγου και καταρρίπτοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, κατακτά 5 χρυσά μετάλλια στο ελεύθερο. Χαρακτηρίζεται για την ταχύτητα του σαν κολυμβητής, όμως σύντομα ξεχωρίζει και μεταπηδά στο τμήμα του πόλο.

Η μαχητικότητα και το πηγαίο ταλέντο του δεν αργούν να τον χρίσουν πρωταγωνιστή και κατακτά τους πρώτους τίτλους του σαν πολίστας το 1982 και 1983 στρεφόμενος πρωταθλητής Ελλάδος στις κατηγορίες των Νέων και των Εφήβων.

Το 1986 συναντά σαν αντίπαλο, την μετέπειτα μεγάλη του αγάπη, τον Εθνικό, σε έναν τελικό Κυπέλλου όπου ο Άρης ηττάται με 9-7 αλλά ο Σαμαρτζίδης κλέβει την παράσταση και τραβά πάνω του όλα τα βλέμματα.Έτσι, έναν μόλις χρόνο μετά, αποφασίζεται η μεταγραφή του στον Αυτοκράτορα του αθλήματος, τον Εθνικό Πειραιά.

Οι δρόμοι τους δεν θα χωρίσουν ποτέ, και η αγάπη που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα είναι δυνατή, αποσοβώντας έτσι όλες τις «σειρήνες» τόσο από το εξωτερικό όσο και από τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες, που βλέπουν στο πρόσωπό του τον ιδανικό ηγέτη, την ήρεμη δύναμη.Με τον Εθνικό, κατακτά δυο πρωταθλήματα Ελλάδος, το 1988 και το 1994 και δυο Κύπελλα Ελλάδος, το 1988 και το 1991. Το 1988 είναι πρώτος σκόρερ και αποτελεί τον φυσικό ηγέτη του Εθνικού σ’ όλη του τη διαδρομή.

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Το κεφάλαιο «Εθνική Ομάδα» για τον Νώντα ίσως να είναι και εκείνο που πονά πιο πολύ καθώς «κρύβει» πίσω του στοιχεία από τον έντονο χαρακτήρα του, αλλά και μελανές μνήμες που όλοι λίγο πολύ θα θέλαμε να ξεχάσουμε.Ο Νώντας φόρεσε το σκουφάκι της Εθνικής ομάδας 319 φορές, και έλαβε μέρος σε:

- 2 Ολυμπιάδες, στην Σεούλ το 1988 και στην Βαρκελώνη το 1992

- 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, το 1991 στο Περθ και το 1994 στη Ρώμη

- 4 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1987 στο Στρασβούργο, το 1991 στην Αθήνα, το 1993 στο Σέφιλντ και το 1995 στη Βιέννη

Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας και από το 1994 μετά την αποχώρηση του Γιώργου Μαυρωτά, ήταν αρχηγός της.Ατυχείς συγκυρίες έφεραν την δωδεκάμηνη τιμωρία του από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος κι έτσι βρέθηκε εκτός της Εθνικής μετά το τέλος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Βιέννης.Αγάπησε και δόθηκε στην Εθνική ομάδα όσο πουθενά αλλού. Είχε όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον αυτής της ομάδας και πίστευε ότι μπορεί να αποτελέσει πηγή επιτυχιών και σημαντικών αποτελεσμάτων.

Ακόμα και μετά την τιμωρία του από την ΕΚΟΦ παρακολουθούσε στενά τα δρώμενα, και αγωνιούσε για την επιτυχία της Εθνικής ομάδας στην επερχόμενη Ολυμπιάδα της Ατλάντα.Μια Ολυμπιάδα που δεν πρόλαβε να δει, και η Εθνική μας ομάδα έδωσε τον καλύτερό της εαυτό καταλαμβάνοντας την έκτη θέση, την οποία αφιέρωσαν στον Νώντα.

Αρης Θεσσαλονικης

2006-05-24T07:19:00.000-07:00

Τα πρώτα βήματα έγιναν στο ιστορικό σωματείο του Άρη Θεσσαλονίκης, οπότε και στέφθηκε
πρωταθλητής Ελλάδος στις κατηγορίες εφήβων και νέων το 1982 και 1983.

Εθνικη Ομαδα

2006-05-24T07:01:00.000-07:00

Η Εθνική Ομάδα αποτέλεσε ένα μεγάλο κεφάλαιο για τον Νώντα.
Μια από τις μεγάλες του αγάπες και αδυναμίες, κι όπως συμβαίνει συνήθως, οι μεγάλες μας αγάπες είναι που μας πληγώνουν πιο πολύ.

Με προπονητή τον Νίκο Αναγνωστόπουλο και βοηθό προπονητή τον Γιώργο Κατσούλη.

Αγκαλιά με τους αγαπημένους του συμπαίκτες από τον Εθνικό, Σωτήρη Σταθάκη και Φίλιππο Καϊάφα.

Με προπονητή τον Μίλε Νάκιτς.

Double 1988 - Εθνικός Πειραιά

2006-05-24T06:54:00.000-07:00

Από την εφημερίδα "Τα Νεα" - Οι πρώτοι τίτλοι του με το σκουφάκι του Εθνικού Πειραιά.

Θοδωρής Μουστακαρίας, Πέτερ Ρούσουραν, δύο άνθρωποι "σταθμός" στην ζωή του. Διαδέχτηκε τον Μουστακαρία στην αρχηγεία του Εθνικού ενώ από ο Ρούσουραν παρέμεινε ο πλέον αγαπημένος του προπονητής.

Αντώνης Αρώνης, Θοδωρής Μουστακαρίας, Πέτερ Ρούσουραν, φίλαθλοι του Εθνικού, με έκδηλη τη χαρά στα πρόσωπά τους.

Το τέλος μιας ονειρικής χρονιάς για τους ανθρώπους του Εθνικού Πειραιά.

Πρωτάθλημα 1994 - Εθνικός Πειραιά

2006-05-24T06:35:00.000-07:00

Το τελευταίο του Πρωτάθλημα Ελλάδος, το πανηγύρισε σαν να ήξερε ότι ήταν και το τελευταίο.
Με προπονητή τον Κούλη Ιωσιφίδη, και σπουδαίους συμπαίκτες όπως ο Πάτρας, ο Καϊάφας, ο Μουστακαρίας, ο Μαχαίρας, ο Καλακώνας, ο Κεχαγιάς, ο Κουρτίδης, ο Βούλγαρης, αλλά και οι "μικροί" τότε Στελλάτος και Μπλάνης.

Η παραδοσιακή βουτιά στην πισίνα μετά την στέψη.

Με τον Βαγγέλη Πάτρα, και τον δεύτερο πατέρα του, Μιχάλη Παπαηλιάδη.

Αυτά τα επινείκια είχαν κρατήσει μέρες.. κι έμελλε να ήταν και τα τελευταία της καριέρας του.

Δημοσιεύματα 22/06/96 - 24/06/96

2006-05-24T05:51:00.000-07:00

Έμοιαζε με την πιο κακόγουστη φάρσα που θα μπορούσε να σκαρφιστεί κανείς.
Δεν υπήρχαν λόγια, δεν υπάρχουν λόγια..
Πόνος βουβός, πόνος που κανείς δεν μπορούσε να αντέξει για ένα "αντίο" που κανείς δεν ήταν έτοιμος να πεί.

Πρωταθλημα 2006 - Δημοσιευματα - Αφιερωσεις

2006-05-24T05:20:00.000-07:00

Λίγες μέρες πριν κλείσουν δέκα ολόκληρα χρόνια από το χαμό του Νώντα, οι φίλοι του, οι συμπαίκτες του, οι άνθρωποι που πραγματικά δεν τον ξέχασαν και τον έκαναν κομμάτι της ζωής και της καθημερινότητάς τους, του έκαναν το σπουδαιότερο δώρο.

Έδειξαν πως όταν κάποιον τον έχεις αγαπήσει πραγματικά, δεν τον ξεχνάς, όσα χρόνια κι αν περάσουν, και τον Νώντα, δεν τον ξέχασε κανείς!

Συγκηνητικά τα λόγια των παικτών του Εθνικού μετά την κατάκτηση του 37ου τίτλου για τον Αυτοκράτορα.

Προσωπικές Στιγμές

2006-05-23T22:50:00.000-07:00

Σε φωτογράφιση για την εφημερίδα Sportime.

Η δεύτερη αγάπη του ήταν το Basket, και δεν έχανε ευκαιρία να το δείχνει.

Στην Σεούλ, ήταν η πρώτη Ολυμπιάδα που έλαβε μέρος, σε μια χρονία που τον έβρισκε νικήτή σε όλα. Πρωταθλητής Ελλάδος με τον Εθνικό Πειραιά και πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος.

Με τον Λάμπρο Κωνσταντόπουλο, Πρόεδρο της ΕΚΟΦ το 1994, στην Ρώμη στις 09/09 οπότε και γίορταζε τα γενέθλια του.

Την ημέρα του γάμου του στις 02/12/95